Koninklijk oriëntalisme (Laken))
	Breng een bezoek aan de Japanse toren en het Chinese paviljoen met een brusselgids van Klare Lijn.   Twee pareltjes die Leopold de Tweede gezien had op de Wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs, en waarvan hij een kopie wilde in zijn tuin.   Deze twee schitterend gerenoveerde monumenten roepen, samen met hun inhoud, twee totaal verschillende Aziatische werelden op. Enerzijds is er deze van de verfijnde Chinese cultuur, met een unieke collectie "chine de commande"-porselein. Anderzijds de harde wereld van de samoerai, de Japanse krijger in een militair feodaal systeem.   Deze rondleiding in beide monumenten laat beslist een onvergetelijke indruk na.
	(top)

	De koninklijke serres van Laken)
	Toen Leopold II op een dag door de tuinen van zijn kasteel wandelde, merkte kroonprins Albert op, dat Laken een klein Versailles werd. De Koning bleef staan, keek zijn neef aan en vroeg : “Hoezo, klein ?”   Bezoek met Klare Lijn de prachtige Koninklijke Serres. Deze wandeling volgt natuurlijk het officiële parcours, waarbij de Kongoserre, de Embarcadère, de Débarcadère, de Palmenserre en wellicht ook wel het atelier van koningin Elisabeth en de voormalige stallingen een streling voor het oog vormen.   Na de wandeling trekken we, afhankelijk van de nog beschikbare tijd, nog even naar de onmiddellijke buurt met het monument ter ere van koning Leopold I, de Vijfwondenbron en, wie weet, de koninklijke crypte.   Opgelet : deze wandeling is enkel mogelijk tijdens de officiële openstelling van de Koninklijke Serres!
	(top)

 

	Laken, dorp van koningen en knechten
	Bij "Laken" denken heel wat landgenoten automatisch aan ons vorstenhuis. Bij leven wonen ze er, na hun heengaan worden de meeste leden van onze dynastie bijgezet in de crypte onder de OLV-kerk. De vorstelijke doden trokken een hele resem welstellenden aan, die na hun dood maar al te graag in de buurt van de crypte wilden begraven worden.   In de tweede helft van de 19de eeuw werd Laken, grenzend aan het kanaal naar Willebroek, echter evengoed een geïndustrialiseerde gemeente, met een concentratie aan bedrijven, soms zelfs met zware industrie. Dat trok heel wat werkvolk aan: de knechten van Laken.   Deze rondleiding vormt een vat vol tegenstellingen. Sociale appartementsblokken, die afwisselen met residentiële buurten; autochtonen die kerkmoe werden, zagen zich opgevolgd door allochtonen die een oude duimspijkerfabriek ombouwden tot een bloeiende moskee.
	(top)

	Laken, het Brusselse 'Père Lachaise'
	Sinds de dood van onze eerste koningin Marie-Louise en de daaropvolgende bouw van de crypte, waarin de stoffelijke resten van de leden van onze koninklijke familie werden ondergebracht, is het kerkhof van Laken aan een successtory begonnen. Want al wie zich waardig achtte om dicht bij de koning begraven te worden wilde zich hier wel een plaatsje reserveren. Zo is dit kerkhof, in navolging van het Père Lachaise in Parijs een laatste rustplaats van echte of vermeende (Belgische)”Vips”geworden. Zo vind je hier o.m. Poelaert, de Ghelderode, Suys, Khnopff, La Malibran, Adolphe Delhaize ... en één van de beroemdste beelden uit de kunstgeschiedenis.   Deze rondleiding kan eventueel gecombineerd worden met een bezoek aan het atelier van de grafkunstenaarsdynastie Ernest Salu of aan de koninklijke crypte.
	(top)

	Ceci n'est pas ... Bruxelles (Jette)
	Een onbekende gemeente boordevol groen, met verrassende troeven : een Grot van Lourdes, groter dan het origineel trouwens, het Withuis van Joseph Diongre (een meesterlijk modernistisch herenhuis), een schitterend ‘dorpsplein' met gemeentehuis, station en de kerk in 't midden, de oude steengroeven, de wel heel wereldse abtswoning van de Dieleghemabdij, en het Magrittemuseum, gevestigd in het huis waar de wereldberoemde surrealistische schilder enkele tientallen jaren woonde.   Kortom, dit is Jette... of niet?   Een rondleiding in deze gemeente is niet volledig zonder een afspraak te maken in het Magrittemuseum.  Meer informatie daarover vindt u hier, of via onze links.
	(top)

	Koekelberg
	Deze rondleiding brengt ons naar een uniek monument, dat echter door heel wat Belgen met een scheef oog bekeken wordt. Want hebben allerhande organisaties en parochies ons niet generaties lang om geld gebedeld teneinde dit kunstwerk te kunnen voltooien?   De art-decobasiliek, één van de grootste kerken ter wereld, kreeg in de loop der jaren een mooie omkadering door een rijke burgerarchitecteur rondom het Elisabethpark op Hoog Koekelberg, waar de carrière van Jacques Brel uit de startblokken schoot. In schril contrast daarmee staan sociale woonblokken van Jules Brunfaut en Victor Bourgeois, en de grootste sgraffito van Brussel in Laag Koekelberg. Een verrassend contrast.
	(top)

	Schrijvende vaartkapoenen (Molenbeek)
	Voor deze literaire wandeling trekken we het kanaal over. En onmiddellijk worden we al geconfronteerd met een stukje 'Vers Brussel': fragmenten van een gedicht van Evgueni Bounimovitch.   In oud-Molenbeek hebben heel wat schrijvers gewoond. Isidoor en Herman Teirlinck zijn er maar enkele van. Je had ook Eugène Demolder, die er het levenslicht zag, net als Chantal Maillard. Of Pierre Platteau, die er naar school ging. Hubert Van Herreweghen woont trouwens nog altijd in deze gemeente.   Verken onder de deskundige leiding van één van onze gidsen dit miskende stukje Brussel.
	(top)

	Een humanist bij Sint-Guido
	Van alle beroemde gasten, die het religieus en cultureel welvarende dorpje Anderlecht bezochten, is Erasmus wellicht het meest tot de verbeelding gaan spreken.   In het Erasmushuis lijkt de tijd te hebben stil gestaan, alle vertrekken ademen nog de XVIde eeuwse sfeer uit… Het museum herbergt o.m. een zeldzame uitgave van ‘Het Lof der Zotheid’, schilderijen van  Bouts, Bosch en Van der Weyden, die in dit prachtig gedecoreerde interieur de tijdsgeest ‘illustreren’.   In de ‘filosofische’ tuin ontdekken o.m. we de geneeskrachtige planten uit de renaissance…  We bezoeken eveneens de gotische kerk met haar romaanse crypte en het 13de eeuwse “klaphuis”, volkse benaming voor het begijnhof.
	(top)

	Een rad voor de ogen gedraaid
	Wanneer Anderlecht in het begin van de 20ste eeuw een explosieve demografische groei doormaakt, wordt het leeuwendeel van de nieuwe inwoners gevormd door laaggeschoolden.   Uiteraard kon de fabrieksarbeider of kleine ambachtsman zich geen luxueuze woning bekostigen. Maar niemand bouwde degelijke, betaalbare werkmanshuisjes. Tot, door de opkomst van de sociale beweging, een klimaat ontstaat waardoor een reeks geëngageerde architecten de eerste 'goedkope' woningen kunnen optrekken. Maar ook voor hen is alles nieuw: het concept (de tuinwijk), de materialen (asbeton) en de technieken.   Wandel eens met een van onze gidsen door de Anderlechtse wijk Het Rad. Tijdens de rondleiding ontdek je de geboorte van de tuinwijkgedachte in België.   De straatnamen getuigen nog steeds van het volksopvoedende en ideologische karakter van dit project.
	(top)

	Sint-Guido, anders bekeken
	Bepaalde delen van de Sint-Guidokerk (Anderlecht) behoren tot de oudste bouwsels in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest! De Sint Guidocultus en het vermaarde kapittel  waren eeuwenlang bepalend voor het religieuze en culturele leven van het dorpje Anderlecht.  De Romaanse voorloper van de huidige collegiale kerk bood plaats aan 2000 bezoekers/pelgrims ! Tijdens dit ‘achter de schermen’-bezoek focust de gids van dienst op architecturale details, grafstenen, de relieken van Sint Guido en zijn kapel, de crypte, de muurschilderingen en de OLV van Gratiekapel. Als afsluiter kan u de prachtige, onlangs gerestaureerde glasramen van het koor bewonderen zoals u nog nooit glasramen heeft kunnen bekijken !
	(top)